La Regla de san Benito
Capítulo 54
Si debet Monachus litteras, vel eulogias suscipereQue no debe el Monge recibir cartas, ni presentes
Sobre todo el capítulo
Comentarios Dom Paul Delatte, abad de Solesmes (1913) (en francés) 54
p. 390 SI UN MOINE PEUT ACCEPTER DES LETTRES OU DES EULOGIES
Nullatenus liceat monacho nec a parentibus suis, nec a quoquam hominum, nec sibi invicem litteras, eulogias, vel quælibet munuscula accipere aut dare, sine præcepto Abbatis.
Esté absolutamente prohibido á todo monge dar ó recibir, ni de sus padres, ni de otra persona alguna, ni unos monges de otros cartas, dádivas, ó cualesquiera otros regalos sin licencia expresa del abad.
Comentarios Dom Edmond Martène, maurino (1690) (en latín) 54.1
col.767 Nullatenus liceat monacho nec a parentibus suis, nec a quoquam hominum, nec sibi invicem litteras, aut eulogias, vel quælibet munuscula accipere, aut dare sine præcepto abbatis sui.] Acute hic Bernardus Cassinensis : S. Benedictus, inquit, « in hac prohibitione tria genera personarum, et tria genera nominat rerum : personæ sunt parentes, aut alii quilibet homines, et etiam invicem fratres; res sunt litteræ, eulogiæ, et munuscula, quæ a parentibus non licet suscipere, ne de affectu parentum videatur monachus per munus aliquid retinere; ab aliis etiam hominibus non licet, quia nihil cum mundo commune monachus habet; sibi invicem etiam non licet, quia singularitatem amoris vel fœdus illicitum demonstraret. »
col.767 Primo ergo S. Pater vetat litteras absque licentia abbatis mitti aut recipi; idque ex veterum monachorum disciplina, quam videre est apud Cassianum lib. iv, cap. 16; apud S. Basilium, hic a Smaragdo citatum ; in Pœnis incerti auctoris apud eumdem Basilium; in Regula S. Augustini, cap. 9; S. Cæsarii ad monachos, c. 15; ad virgines, c. 23, et in Recapitulatione, c. 6; in Regula S. Aureliani ad monachos, c. 6; ad virgines, c. 4; in Pœnitentiali S. Columbani; in Regula Tarnatensi, c. 19; S. Isidori, c. 22; S. Fructuosi, c. 8, et S. Donati, cap. 53.
col.768 Hujus instituti causa præcipua fuit, ne divinis contemplationibus mens devota a Deo avocetur; vix enim lingua effari aut intellectus capere potest quantis animum perturbationibus nimia et inordinata litterarum scriptio exagitet. « Quantus tumultus est in mente dictantium, verba sunt S. Bernardi (Epist. 89), ubi multitudo obstrepit dictionum, ubi orationum varietas et diversitas sensuum concurrit, ut sæpe respuitur quod occurrit, et requiritur quod excidit, ubi quid pulchrius secundum litteram, quid consequentius juxta sententiam, quid planius propter intelligentiam, quid utilius ad conscientiam, quid denique cui, vel post, vel ante, ponatur, intentissime attenditur, multaque alia, quæ a doctis in hujusmodi curiosius observantur! » Quantis animum pulsat motibus præteritorum recordatio, charorum, propinquorum, et relictæ patriæ suavis memoria ! Hæc cum serio perpenderet quidam monachus (Cassian. lib. v, cap. 52), et « ei post annos quindecim patris et matris, amicorumque multorum de provincia Ponti complures epistolæ delatæ fuissent, accipiens grandem fasciculum litterarum, diuque apud semetipsum volvens : Quantarum, inquit, cogitationum causa erit mihi hæc lectio, quæ me vel ad inane gaudium, vel ad tristitias infructuosas impellent! Quot diebus horum recordatione, qui scripserunt, intentionem pectoris mei a proposita contemplatione revocabunt! Post quantum temporis digerenda est hæc mentis concepta confusio, quantoque labore rursus iste tranquillitatis reparandus est status, si semel animus litterarum permotus affectu, eorumque recensendo sermones ac vultus quos tanto tempore dereliquit, iterum eos revisere, ipsisque cohabitare, et animo ac mente cœperit interesse? quos profecto corporaliter deseruisse nihil proderit, si corde eos incipiat intueri, ac memoriam quam sæculo huic renuntians quisque velut mortuus abdicavit, reviviscens eamdem rursus admiserit. Hæc volvens in corde suo non solum nullam resolvere epistolam definivit, sed ne ipsum quidem fasciculum resignare, ne scilicet eorum qui scripserant, vel nomina recensendo, vel vultus recordando, a spiritus sui intentione cessaret. Itaque, ut eum constrictum susceperat, igni tradidit concremandum : Ite, inquiens, cogitationes patriæ, pariter concremamini, nec me ulterius ad illa quæ fugi revocare tentetis. » Egregium plane facinus, ac vero monacho dignum! Eadem prorsus mente Gerardus pius Belga monachus (Bucelinus in addit. ad Comment. Gerardi, cap. 54) « litteras sibi missas, nisi urgentissimæ causæ essent, et respondere illico cogeretur, nunquam nisi pomeridiano tempore legebat, ne quid potissimæ, ut dicebat, diei parti et Deo sacratiori lectione profana detraheret, et distractioni alicui januam aperiret. Solitus etiam, si ad eas nonnihil affici videretur, multo sæpe tempore, priusquam legeret, seponere : litteras autem ad suos missas sollicite perlegens, si quid rumoris e sæculo afferrent, ejusmodi delere, sive præscindere solebat; si quid vero perturbationis, sive inanis gloriæ allaturæ viderentur, omnino cremabat, quæ autem ex iis conducere viderentur, ipse significabat. »
col.769 Secundo, vetat S. Benedictus dare aut accipere eulogias sine præcepto abbatis. Quid autem sint eulogiæ hic inquirendum est.
col.769 Eulogiæ non ab εὖ Græco, quod est bonum, et lego Latinum, quod est eligo, quasi bonum aliquod electum, ut volunt Bernardus Cassinensis, Nicolaus de Fractura et Boherius; sed ab εὖ Græco, hoc est bene, et λέγω etiam Græco, id est dico, vel λόγος sermo, Latine benedictio dicitur : quo nomine intelligitur
col.769 Primo, quodcunque munus ex charitate datum, loquendi formula ab Hebræis deducta, qui munuscula benedictiones appellabant, ut I Regum xxv : « Accipe benedictionem hanc, quam attulit ancilla tua; » ubi Septuaginta legunt εὐλογία. Et ita intelligendus est S. Bernardus ad episcopum Laudunensem scribens (Epist. 272) : « Ex quo episcopari cœpisti, nullam a vobis adhuc benedictionem accepimus, neque sacculum, neque peram, neque calceamenta in pedibus; » et ad Guidonem diaconum cardinalem (Epist. 335) « Sollicitus fui fratribus nostris... benedictionem quoque, quam destinaveras exhibere. »
col.769 Secundo, specialius eulogiæ dictæ sunt munera ex SS. reliquiis missa. Sic S. Gregorius Eulogio Alexandrino episcopo scribens (Lib. xi Regist., cap. 47) : « Eulogias, inquit, S. Marci a beatissima fraternitate vestra transmissas, cum ea charitate qua transmissæ sunt secundum notitiam earum suscepimus. » Et iterum in eadem epistola : « Præterea transmisimus crucem parvulam, in qua de catena amatorum vestrorum inserta est benedictio. »
col.769 Tertio, eulogiæ sumuntur pro pane illo qui ad consecrandam eucharistiam destinatur, ut videre est apud Joannem Moschum (Lib. x de Vita Par , cap. 25) : « Easdem vero benedictiones imposuerunt diaconi sancto altari, quas cum Joannes presbyter offerret, etc. »
col.769 Quarto, pro eucharistia ipsa, ut apud Maximum martyrem (Ad cap. 3 Eccles. Hierarc.) : « Elevans sacerdos sacrum panem, ostendebat eulogiam dicens, Sancta sanctis. »
col.770 Quinto, apud nostros dictæ sunt hostiæ benedictæ, quæ singulis diebus ante communes cibos monachis non communicatis in refectorio præbebantur, de quibus vide lib. i de Antiquis monach. Ritibus, cap. 9. Eulogias etiam vocabant panes qui in ecclesia benedicuntur, olimque distribuebantur iis qui ob quoddam impedimentum diebus festis et dominicis non sumebant eucharistiam ; idque, ut nonnulli arbitrati sunt, ex decreto Pii papæ, quamvis epistola illa unde id deducunt sit supposititia ; de quibus in concilio Nannetensi, can. 9, et in capitulis Hincmari Rhemensis episcopi, cap. 7, qui panes etiam fidelibus in signum communicationis in eadem fide mittebantur, unde in Laodiceno concilio, can. 32, statuitur « quod non oportet hæreticorum eulogias accipere. »
col.770 Sexto, eulogiæ dictæ sunt quæcunque res benedictæ, quo sensu Fortunatus in Vita S. Germani Parisiensis episcopi, num. 11, liquorem benedictum eulogiam vocat, et in Vita S. Mederici panis benedictus eulogia appellatur.
col.770 Septimo, eulogias etiam vocabant communem panem, quem in amoris et benevolentiæ signum invicem sibi mittebant ; unde Paulinus epist. 1 ad Severum : « Panem campanum de cellula nostra tibi pro eulogia misimus. » Et Florentius presbyter infectum veneno panem S. Benedicto, quasi pro benedictione transmisit, ut testatur S. Greg. lib. ii Dial., cap. 8.
col.770 Octavo : « In jure, inquit Richardus de S. Angelo, exponitur eulogium, id est testamentum. Extra de Testamentis cap. Vos quidem, et Codex lib. ii, cap. Jubemus. »
col.770 Nono : « Vel dicas, addit idem Richardus, quod sunt boni sermones facti de aliquo, sic exponit pe. san. extra de do. et cantu. Cum olim, super prima glossa. »
col.770 Jam vero quæritur quo sensu hic eulogia a S. P. Benedicto sumatur. Nonnulli, ut scribit Bernardus Cassinensis, eulogias dixerunt esse adjectivum ad litteras. Menardus de eulogiis panis, quas antiqui Patres sine superioris licentia dare prohibuerunt, ut videre est in Regula sancti Cæsarii, cap. 25, et S. Donati, cap. 55, S. Benedictum intelligit. Hildemaro, « eulogiæ sunt munera majora, veluti sunt cappa serica, vel aliud, quæque majoris pretii sunt. » Idem sentiunt Bernardus Cassinensis et Boherius. Richardus autem de S. Angelo dicit esse gaudeolas. Ego vero eulogiarum nomine omne munerum genus prohibitum existimo. Atque ita Benedictus Haeftenus : « Asserendum videtur, inquit, interdictas ab eo cujusvis generis eulogias, sive panes, sive esculenta, sive alia quælibet fuerint munera, ut illud : Aut quælibet munuscula, accipi possit pro prioris vocis explicatione. »
col.770 Tertio, denique S. Pater vetat quælibet munuscula, quod non sic acceperim pro prioris vocis explicatione, quasi eulogiarum nomine sanctus Benedictus sola intellexisset munuscula : nam et majora prohibuit ; sed addidit quælibet munuscula, ne quis ea tanquam minoris pretii dare vel recipere propria auctoritate præsumeret.
col.770 Porro in mittendis recipiendisque litteris aut eulogiis attendere debemus imprimis ad illud S. Hieronymi (Epist. 2) : « Crebra munuscula, sudariola, et fasciolas, et oblatos ac degustatos cibos, blandasque ac dulces litterulas sanctus amor non habet. » Maxime autem a parentum muneribus cavere oportet, juxta illud S. Orsiesii (Num. 39) : « Si quis in domo monasterii sub præposito manens, nulla re indigens, quam in monasterio habere permissum est, et habet patrem fratremque, et amicum charissimum, nihil ab eis penitus accipiat, non tunicam, non palliolum, non aliam quamlibet rem. » Ne quam tamen conquerendi occasionem fratres habeant, prudenter addit « Si autem comprobatum fuerit quod minus habeat de his quæ præcepta sunt, culpa omnis atque correctio ad præpositum convertetur. »
Comentarios Dom Paul Delatte, abad de Solesmes (1913) (en francés) 54.1
p. 390 Si debeat monachus litteras vel eulogias suscipere. — Nullatenus liceat monacho nec a parentibus suis, nec a quoquam hominum, nec sibi invicem litteras, aut eulogias vel quaelibet munuscula accipere aut dare, sine praecepto Abbatis sui.
p. 390 Il est difficile d’apercevoir le lien qui rattache au chapitre de l’hospitalité celui qui traite des dons adressés aux moines. De même que certaines portions des chapitres LV et LVII, ce chapitre LIV complète plutôt l’enseignement des chapitres XXXIII et XXXIV sur la pauvreté ; le LVIe est un codicille du LIIIe.
p. 390 Le moine, nous le savons déjà, est incapable de recevoir, de donner, d’aliéner quoi que ce soit sans la permission de l’Abbé (1). Tel est le principe rigoureux. Et saint Benoît range en trois classes toutes les personnes de qui les dons nous pourraient venir : les parents, les amis de l’extérieur, les frères en religion. Puis, c’est l’énumération des choses qui pourraient être données : lettres, eulogies ou cadeaux pieux, petits présents quelconques (2).
(1) Nemo ab altero accipiet quidpiam, nisi praepositus jusserit (S. Pach., Reg., cvi).
(2) S. Augustin (Epist. CCXI, 11. P. L., XXXIII, 962) parle des moniales qui reçoivent en cachette litteras vel quaelibet munuscula. — Cf. S. Caesar., Reg. ad virg., xxiii. — S. Orsiesii Doctrina, xxxix.
p. 390 Les lettres. Notre séparation d’avec le monde, pour être effective, doit être extérieure : celle qui est constituée par la retraite, par la clôture, par notre habit, par le silence ; elle doit être intérieure aussi : et tant que la communion avec le dehors est assidûment maintenue par les visites et par les lettres, il est clair que notre pensée demeure avec le siècle : Nemo militans Deo implicat se negotiis saecularibus ut ei placeat cui se probavit (II Tim., ii, 4) (3). Nous écrivons peut-être trop de lettres. Pourquoi ne pas nous réduire à celles qui sont exigées par la politesse, par la charité, par l’utilité réelle? Ne serait-il pas un peu étrange qu’il sortît d’un monastère plus de lettres qu’il n’y en est entré? Il faut laisser tomber, non seulement toute correspondance frivole, mais encore celle qui aurait un caractère purement mondain. Rappelons-nous aussi le danger des lettres « de direction ». Et lorsque nous écrivons, que ce soit toujours avec sobriété, avec mesure et dans un esprit surnaturel. Il y a des anecdotes qui peuvent se raconter en récréation, mais dont il serait ridicule d’entretenir nos correspondants. Il est aussi tels détails, tels événements de notre vie familiale qui n’ont aucun titre à être livrés même à nos parents ou à des religieux. C’est une sécurité pour le moine d’avoir à solliciter de son supérieur la permission d’écrire ; de plus nos Constitutions nous obligent à lui remettre et à recevoir de lui, décachetées, toutes les lettres que nous envoyons ou qui nous arrivent (1).
(3) Cf. Cass., Inst., V, xxxii.
(1) Cf. Cass., Inst., IV, xvi. — S. Caesar., Reg. ad mon., xv.
p. 391 Les eulogies. L’usage d’envoyer à un ami quelque chose de sa propre table existait chez les anciens païens ; il subsista dans le christianisme. Le morceau de pain bénit que l’on distribue aux fidèles au cours de la Messe solennelle, comme une marque de communion entre eux, est l’eulogie par excellence. Au quatrième siècle, nous voyons saint Paulin de Nole envoyer des petits pains à ses amis, par exemple à saint Augustin (2). On offrait aussi des fruits, des images, des médailles, des reliques, toutes choses qui reçurent le nom générique d’eulogies (3).
(2) S. Paulini Epist. III-V. P. L., LXI, 164 sq.
(3) Cf. Mabillon, Acta SS. O. S. B., Saec. I, p. 310. — Venance Fortunat, Carmina, passim. — Voir les Commentaires de Martène et de Calmet sur ce passage de la Règle. — Le pain empoisonné que Florentius envoya à saint Benoît était une eulogie (S. Greg. M., Dial., l. II, c. viii).
p. 391 La sainte Règle suppose que les cadeaux viennent surtout du dehors ; pourtant elle pressent qu’il peut y avoir entre religieux, du même monastère ou de monastères différents, certains échanges de lettres ou d’eulogies. « Les petits cadeaux entretiennent l’amitié » : sans doute ; mais, en dehors même des motifs de pauvreté, il en est d’autres qui interdisent aux moines ces gracieusetés, aussi longtemps qu’elles restent clandestines. La défense prononcée par saint Benoît est formelle et complète ; elle embrasse tous les cas et ruine à l’avance toutes les vaines excuses. Nous avons rompu avec le monde et nous sommes pauvres par profession.
Quod si etiam a parentibus suis ei quicquam directum fuerit, non præsumat suscipere illud, nisi prius indicatum fuerit Abbati.
Y si al monge le enviaren alguna cosa, aunque sean sus padres, no se atreva á recibirla sin manifestarla antes al abad.
Comentarios Dom Edmond Martène, maurino (1690) (en latín) 54.2
col.771 Quod si etiam a parentibus suis ei quidquam directum fuerit, etc.] Ita fere Regula S. Aureliani, cap 5 ; Regula Tarnatensis, cap. 19, et S. Isidori.
Comentarios Dom Paul Delatte, abad de Solesmes (1913) (en francés) 54.2
p. 391 Quod si etiam a parentibus suis ei quidquam directum fuerit, non praesumat suscipere illud, nisi prius indicatum fuerit Abbati.
p. 391 Saint Benoît, après avoir posé le principe, revient sur l’hypothèse d’un cadeau spontanément offert par les parents : on ne saurait se l’approprier sans l’autorisation de l’Abbé. Nous ne pouvons être constitués propriétaires malgré nous et malgré la Règle par les gens de l’extérieur. Il serait donc bien superflu de protester : « Mais on me l’a donné ! mais c’est à moi personnellement que l’on a songé ! mais c’est un souvenir ! mais cela n’a rien coûté au monastère ! » Quand des cadeaux quelconques viennent à l’adresse d’un frère, ils doivent d’abord être remis à l’Abbé. Souvent l’Abbé ne les regarde pas et les fait distribuer tels quels : mais sa pensée n’est aucunement de les mettre ipso facto à l’usage du frère à qui il les fait parvenir. Une permission demeure requise pour que le frère puisse utiliser une partie ou la totalité de l’envoi. Ce qui n’est pas concédé doit aller sans délai au religieux qui est officiellement le gardien de la catégorie d’objets dont il s’agit. Rappelons-nous ce qui a été dit au chapitre XXXIII sur la vigilance extrême qu’il nous faut apporter dans tout ce qui touche à la pauvreté : il n’y a jamais là de petits détails.
Quod si jusserit suscipi, in Abbatis sit potestate, cui illud jubeat dari:
Si mandase que lo reciba, esté al arbitrio del abad el disponer, que se dé á quien mandáre,
Comentarios Dom Paul Delatte, abad de Solesmes (1913) (en francés) 54.3-54.5
p. 392 Quod si jusserit suscipi, in Abbatis sit potestate, cui illud jubeat dari; et non contristetur frater cui forte directum fuerat, ut non detur occasio diabolo. Qui autem aliter praesumpserit, disciplinae regulari subjaceat (1).
(1) Toutes ces dispositions sont aussi anciennes que le monachisme, comme le montrent une curieuse règle de S. Pacôme (lii) et surtout ce passage de la Lettre CCXI de S. Augustin (12) : Etiam illud quod suis vel filiabus vel aliqua necessitudine ad se pertinentibus in monasterio constitutis aliquis vel aliqua contulerit, sive vestem sive quodlibet aliud inter necessaria deputandum, non occulte accipiatur; sed sit in potestate praepositae, ut in commune redactum, cui necessarium fuerit, praebeatur. Quod si aliqua rem sibi collatam celaverit, furti judicio condemnetur (P. L., XXXIII, 963). Reproduit en partie par S. Césaire, Reg. ad mon., i ; Reg. ad virg., xl.
p. 392 Un cadeau quelconque est arrivé ; on l’a présenté à l’Abbé ; l’Abbé l’a reçu, puis transmis au moine destinataire (quod si jusserit suscipi), mais en ajoutant, sur l’heure ou un peu plus tard, cette clause inattendue : « Vous remettrez cela à tel frère ». S’attrister, dans la circonstance, serait d’un fort petit esprit. Vous avez donc de l’attachement à quelque chose? Votre bonheur consiste donc à posséder Dieu et cet objet? Une telle tristesse est révélatrice de ce qu’il y a au fond de l’âme. Et, en même temps, elle est périlleuse, car elle nous désarme, et c’est à sa faveur que le diable sème en nous toutes sortes de dispositions ridicules : le regret du monde, le dégoût de notre vie, l’hostilité contre un Abbé qui ne nous aime pas, l’envie contre le frère à qui ce cher objet est dévolu.
p. 392 Qui autem aliter praesumpserit... Dans la pensée de saint Benoît, disent la plupart des commentateurs, les sévérités de la discipline régulière sont dirigées contre celui-là seulement qui s’attribue indûment un objet, non contre celui qui s’attriste d’avoir été frustré, à moins peut-être que cette tristesse ne l’amène à des excès scandaleux.
p. 393 Il faut nous souvenir qu’en cette matière de la pauvreté trois choses sont à distinguer : le vœu, la vertu, l’esprit de pauvreté. Je suis en règle avec le vœu, lorsque je m’abstiens des actes qui me sont interdits, ou mieux que je me suis interdits en émettant le vœu : ne rien posséder, ne disposer de rien, ne rien détruire. Mais le vœu est bien menacé si nous n’allons pas jusqu’à la vertu : celle-ci nous porte non pas seulement à exécuter tant bien que mal, mais à réaliser avec facilité, avec promptitude et avec joie les renoncements et les privations. A son tour, la vertu n’est complète qu’à la condition d’être rattachée à son motif le plus élevé et à son premier anneau. L’esprit de la pauvreté, c’est de nous considérer comme unis à Dieu, comme devant ressembler à Dieu. Nous ne sommes pas sortis du monde pour entrer dans la solitude, mais bien dans la société de Dieu. Nous ne sommes pas pauvres pour être pauvres, mais pour être riches de Dieu, riches comme Dieu. Dieu aussi est pauvre : il n’a que lui ; il est pourtant l’opulence infinie, puisqu’il possède en soi toute plénitude. C’est le dernier mot de notre pauvreté. Et, à cette hauteur, les trois vœux de religion se rejoignent, comme les trois vertus théologales se rencontrent dans l’union avec Dieu.
et non contristetur frater, cui forte directum fuerat, ut non detur occasio diabolo.
y no por esto se contriste el monge á quien se habia enviado, para que no se dé motivo de tentacion al demonio.
Comentarios Dom Edmond Martène, maurino (1690) (en latín) 54.4
col.771 Et non contristetur frater, cui forte directum fuerat, ut non detur occasio diabolo.] Scilicet aut per tristitiam, aut per invidiam, aut per murmurium, ut loquitur Smaragdus.
Qui autem aliter præsumpserit, disciplinæ regulari subjaceat.
El que contraviniere á esto, sea castigado con la pena regular.
Comentarios Dom Edmond Martène, maurino (1690) (en latín) 54.5
col.771 Qui autem aliter præsumpserit, disciplinæ regulari subjaceat.] Hæc verba referri possunt vel ad præcedentem periodum, et non contristetur frater, etc., vel ad omnia quæ hoc continentur in capite. Priorem sententiam sequitur Smaragdus ; posteriorem Hildemarus, Bernardus Cassinensis, Richardus de S. Angelo, et Boherius in utroque commentario : « Illud vero, inquit Hildemarus, quod dicit, regulari disciplinæ subjaceat, ad illa omnia quæ superius vetuit respicit, id est si tribuerit, si acceperit, aut litteras, aut eulogias, id est majora munera, aut munuscula, id est parva, aut murmuraverit, vel contristatus fuerit, et reliqua, disciplinæ regulari subjaceat. »
col.771 Quanti vero hoc Regulæ Benedictinæ caput fecerit S. Gregorius, vel exinde patet, quod cum in illud peccasset Catellus monachus, et eum postea Urbicus abbas præpositum monasterii Lucusiani sub Bono abbate fieri petiisset, negavit S. pontifex, quia, inquit (Lib. ix, epist. 42), « quod monachus non sit agnovimus : ex parva enim eulogia quam Bonus monachus accepit, partem petendo contentionem facere in itinere minime timuit, quod ex quanta amaritudine cordis descenderit, poterit tua dilectio scire, si Regulam monachorum nosse voluisset. » Antiquiores etiam monachi (Cassian. lib. iv, cap. 16) scribentes aut recipientes absque permissione litteras, congregatis in synaxi fratribus, prostratos in terram veniam postulare jubebant, quandiu culpam abbas indulsisset. Pœnæ incerti auctoris, apud S. Basilium, num. 40), eos excommunicant ; S. Columbanus in Pœnitentiali superpositione damnat ; S. Isidori Regula, cap. 16, triduana excommunicatione etiam emendandos decernit. Denique in ms. codice 47 bibliothecæ Cassinensis inter casus priori reservatos ab annis fere trecentis tertium exstat : « Quod nullus mittat litteram vel ambasciatam extra monasterium, nec ab aliquo ea recipiat sine licentia. »
col.772 Quod si mittentes aut recipientes litteras ita plectebant, quanto magis eulogias, aut alia quælibet munuscula, quæ quidem juxta Regulam Tarnatensis monasterii (Cap. 19) « peregrinis et ignotis deputabuntur, aut certe incendio cremabuntur. » Recipientes vero aut mittentes ad minus in capitulo verberentur, ex lib. Instit. cap. gener. ordin. Cisterc., dist. 6, cap. 9.
Texto latino: edición de Hunter Blair, The Rule of St. Benedict, Fort Augustus, 1906, sin las referencias bíblicas entre corchetes ni las notas del editor. Numeración usual de los versículos. · Versión castellana, Barcelona, V. Torras y J. Corominas, 1850 (ortografía de la época). Texto de dominio público en Francia (art. L123-1 del Código de la Propiedad Intelectual francés). Transcripción y revisión: Abbatia Sancti Petri de Curte. Señalar un error